Afdrukken
Herinneringen door Karin Reitzmann

Een knikker, een bal en een step,
wat hadden we toen een reuze pret.
Nu verlangt men enkel nog internet.
Met zijn tienen op straat, vrienden ondereen,
nu op je eentje voor de computer, helemaal alleen.
Een oude fiets, meestal geleend,
nu fonkelend nieuw, volgend jaar misschien weer één?
Een boterham met jam, zo uit de vuist,
nu een belegd broodje, heel netjes, zo is het juist.
Een scheur in je broek, een knoop die ontbrak,
nu netjes gestreken, precies een zondags pak.
Ons taaltje was pittig, het zuiverst dialect,
nu A.B.N. zo hoort het anders kom je nergens terecht.
Dikkopjes vangen en in de wei kalfjes horen loeien,
nu naar de kinderboerderij om nog dieren te zien groeien.
We konden van sleutel- en korenbloemen een boeketje binden,
nu zijn het beschermde bloemen enkel nog in boeken te vinden.
We speelden op straat, geen auto in zicht,
nu staat op elke hoek van de weg een rood licht.
Onze kennis raapten we op van de straat en uit de natuur,
nu halen we onze kennis van internet, uur na uur.

 

Terug naar GEDICHTEN          Terug naar HOME